Στα πρόθυρα του Μπερλουσκονισμού…
Βρισκόμαστε λίγο πριν τις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου κι έχοντας πλέον παρακολουθήσει το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής εκστρατείας των περισσοτέρων πολιτικών χώρων και σε συνδυασμό με τις «πολιτικές» εκπομπές που αναλύουν τα γεγονότα, θέλω να σχολιάσω κι εγώ από τη σκοπιά μου το κλίμα που τείνει να διαμορφωθεί.
Έχοντας διανύσει αρκετό προεκλογικό χρόνο, προξενεί εντύπωση η στρατηγική του κόμματος που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Προκαλώντας το φόβο στους πολίτες για το μέλλον της χώρας, προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους να ανανεώσουν την εμπιστοσύνη τους προς τη ΝΔ, εξαγγέλλοντας αυστηρή λιτότητα για το λαό, ως ένδειξη ειλικρινούς στάσης. Με πρόσχημα την παγκόσμια οικονομική κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, για την οποία δε γίνεται φυσικά λόγος για τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή, και χαρακτηρίζοντάς την λίγο πολύ ως κάτι ξαφνικό, αναπάντεχο, και μη αντιμετωπίσιμο γεγονός, προσπαθούν τεχνηέντως να περάσουν ένα προφίλ ευθύνης και ειλικρίνειας, λέγοντας κατάμουτρα στο λαό ότι αυτός θα πληρώσει τα όποια σπασμένα. Σαν πρώτη εκτίμηση, φαντάζει αληθοφανές ο πρωθυπουργός της χώρας να ζητά, με δραματουργικό και πολύ πειστικό τρόπο θα ‘λεγα, να σφίξουμε λίγο ακόμα το ζωνάρι για να βγούμε σε λίγο καιρό από την κρίση. Ως εδώ όλα καλά, αλλά έχει ενδιαφέρον να αναλύσουμε λίγο το ποιόν της κυβέρνησης Καραμανλή έτσι ώστε να αποφασίσουμε αν όντως ο πρωθυπουργός θα επιβάλλει λιτότητα για λόγους όπως χαρακτηριστικά λέει, «εθνικού συμφέροντος»…
5,5 χρόνια κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, και μπροστά από τα μάτια μου περνάνε πολλές όμορφες εικόνες, ένδειξη της αλήθειας των εκάστοτε εξαγγελιών του Καραμανλή και της αποφασιστικότητας αλλά και της αποτελεσματικότητας της κυβέρνησής του.
Λίγο μετά τη νίκη της ΝΔ το 2004 και η απογραφή είναι ο πρώτος πυλώνας στον οποίο θα βασιστεί η κύρια πολιτική στρατηγική της κυβέρνησης αυτής. Φορτώνοντας στο παρελθόν πλασματικά δημόσια χρέη κι άλλους οικονομικούς δείκτες, διασύρει το κύρος της χώρας μόνο και μόνο για να ξεκινήσει να δικαιολογεί τη θύελλα των αντιλαϊκών μέτρων που θα ακολουθούσαν. Κι αφού πείθει το εκλογικό σώμα αρχίζει η περιδίνηση μας σε μια οικονομική μα πάνω απ ‘όλα κοινωνική και ηθική κατάπτωση με μοναδικό αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό της ελπίδας και της αισιοδοξίας όλων των μικρομεσαίων τάξεων και της νεολαίας για το ίδιο τους το μέλλον. Αυτό , όπως αποδεικνύεται σήμερα, ήταν και ο κυρίαρχος στόχος της πιο ακραίας φιλελεύθερης δεξιάς διακυβέρνησης που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Να κάνει το λαό να απομακρυνθεί από τα τεκταινόμενα της πολιτικής, να απεμπολήσει δικαιώματα, και να γίνει έρμαιο των πελατειακών σχέσεων που προωθούσαν οι έμποροι ελπίδας της κυβέρνησης Καραμανλή.
Ο τρόπος για την απαξίωση της πολιτικής ζωής γνωστός, αλλά δυστυχώς κομμάτι της καθημερινότητας, με συνέπεια τη λήθη. Ζαχόπουλος…ανασφάλιστοι εργάτες Μαγγίνα…Πακιστανοί…Πυρκαγιές…Ζαρντινιέρα…Δολοφονίες…Βατοπέδι…Παυλίδης…Προσπάθεια κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου…Ιδιωτικοποιήσεις…Μείωση μισθών…Αύξηση τιμολογίων…Ξύλο στους αγρότες…Υποκλοπές…Siemens...Ομόλογα…
Κι όμως μέσα σε 5,5 χρόνια συνέβησαν αυτά κι ακόμα περισσότερα που διαφεύγουν από τον καθένα. Το σημαντικό όμως δεν είναι ότι έλαβαν χώρα τα παραπάνω. Το σημαντικό είναι ότι ο λαός γύρισε την πλάτη του σε όλο το πολιτικό σύστημα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Με την προϋπόθεση ότι ο λαός οργανωνόταν σε μια άλλου είδους ηθική και κοινωνική, βαθειά πολιτική, όμως, κατεύθυνση πέραν του γνωστού πολιτικού συστήματος(βλέπε κοινοβουλευτισμός), πραγματικά θα είχε ενδιαφέρον ακόμα κι αν προσωπικά, πιστεύω ότι λύση στο αδιέξοδο που βρισκόμαστε θα δοθεί μέσα από τις δομές του υπάρχοντος πολιτικού μας συστήματος. Οι συνθήκες όμως που ζούμε στις οποίες κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζουν οι εξαιρετικά γρήγοροι ρυθμοί, ο περιορισμένος ελεύθερος χρόνος, και πρώτιστα η εικονική πραγματικότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, έχουν διαμορφώσει την ιδανική ατμόσφαιρα μέσα στην οποία η πολιτικοποίηση και η διεκδίκηση των δικαιωμάτων ασφυκτιούν , και στην οποία ευδοκιμούν οι σχέσεις εξάρτησης από τα βουλευτικά γραφεία, ο ωχαδερφισμός, ο ατομικισμός και η έλλειψη παιδείας. Άρα φαντάζει ουτοπικό το ενδεχόμενο στην σημερινή μας κοινωνία να υπάρξει η ωριμότητα πρώτα και έπειτα η συνειδητοποίηση και ο τρόπος οργάνωσης και διεκδίκησης του λαού να διαμορφώσει ένα άλλο πολιτικό καθεστώς σε διεθνές όμως επίπεδο με κύριο όμως προσανατολισμό τον άνθρωπο και την ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου.
Λαμβάνοντας υπ ‘όψιν λοιπόν τα παραπάνω, γνώμη μου είναι να επαναφέρουμε το λαό στην ενασχόλησή του με την πολιτική σε όλες τις μορφές της. Η δημοκρατία στην οποία φαίνεται πως ζούμε δίνει τη δυνατότητα ,αν υπάρξουν οι συσχετισμοί και η βούληση, να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον στο οποίο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θα έχει την πρώτη προτεραιότητα, η εργασία ως μέσο δημιουργίας και ανάπτυξης θα προσφέρεται στον καθένα όχι ως καταναγκασμός αλλά σε πλαίσια ασφάλειας και σιγουριάς, ως αυτονόητο δικαίωμα, η αξιοκρατία θα υπάρχει ως βασικό θεμέλιο, η διαφορετικότητα θα λογίζεται ως αυτονόητη, η παιδεία, η υγεία, οι μεταφορές ως δωρεάν αγαθά, το περιβάλλον ως κομμάτι της κοινωνίας μας, η κοινωνική δικαιοσύνη ως πρώτιστο μέλημα.
Όλα αυτά ως σύνολο αλλά και ξεχωριστά το καθένα, τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή αποτέλεσαν άγνωστες πτυχές μιας κοινωνίας που ποτέ του δεν οραματίστηκε ο σημερινός πρωθυπουργός. Οι οικονομικές συνθήκες, όντως είναι ζοφερές, η ελπίδα για κάτι καλύτερο όμως σίγουρα δε βρίσκεται στα χέρια ενός πρωθυπουργού, ο οποίος εγκαλώντας τον Γιώργο Παπανδρέου καθημερινά για αοριστίες και έλλειψη σχεδίου, απαντά ως «ξεκάθαρο σχέδιο» την ακραία λιτότητα, «…για να ανέβουμε τον ανοδικό δρόμο μαζί, και μετά να βγούμε σε ένα ξέφωτο…».
Κύριε Καραμανλή το συγκεκριμένο σας σχέδιο που θα μας οδηγήσει στο «ξέφωτο» έχει προ πολλού κριθεί από το σύνολο του ελληνικού λαού, που βαρέθηκε να συζητά μόνο για σκάνδαλα, κουράστηκε να του λέτε για στρατηγούς-ανέμους και ξαφνικές κρίσεις, οργίζεται με το να ζητάτε συνέχεια να πληρώνει τα λάθη που ΕΣΕΙΣ δημιουργείτε, να τρέχει σε βουλευτικά γραφεία για να βρει μια δουλειά χωρίς αντικείμενο, με χαμηλούς μισθούς και μηδενική ασφάλεια, να προσπαθεί ΜΟΝΟΣ του να σώσει τα υπάρχοντά του από τις φυσικές καταστροφές, να του υποτιμάτε τη νοημοσύνη, αλλά πάνω απ ‘όλα να του καταστρέφεται τις ελπίδες και τα οράματα για ένα καλύτερο μέλλον.
Αν νομίζετε ότι θα γίνουμε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, είστε γελασμένος κύριε Καραμανλή…
Δε γνωρίζω αν ο Γιώργος Παπανδρέου και γενικότερα το ΠΑ.ΣΟ.Κ του οποίου και είμαι μέλος, θα καταφέρει να δημιουργήσει το κράτος το οποίο οραματίζομαι και το οποίο περιέγραψα πριν, είμαι όμως σίγουρος ότι με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου θα υπάρξουν οι συνθήκες να απελευθερωθούν όλες εκείνες οι δημιουργικές και προοδευτικές δυνάμεις, ανεξαρτήτως πολιτικοκοινωνικής προέλευσης, και οι οποίες τα τελευταία 15 χρόνια ασφυκτιούσαν κάτω από την κοινωνική παρακμή που ολοένα αυξανόταν. Και θα δώσουν επιτέλους το οξυγόνο εκείνο ώστε η ατμόσφαιρα της ηθικής κατάπτωσης, του κοινωνικού αποκλεισμού, της απολιτικοποίησης και του ωχαδερφισμού να δώσει τη θέση της σε μια ατμόσφαιρα όπου θα ανθεί η ελπίδα, το όραμα, η σιγουριά για το μέλλον σε συνθήκες πολιτικών ζυμώσεων και συνθέσεων όλων των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου.
Είναι η τελευταία και ιστορική ευκαιρία του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκουμε έτσι ώστε να δώσουμε στην ελληνική κοινωνία την ώθηση που χρειάζεται για να ξεφύγει από τα πρόθυρα της οριστικής κοινωνικής και πολιτικής εκτροπής, όπου τα ΜΜΕ θα αποφασίζουν για το μέλλον και ο λαός ως κομπάρσος θα αδυνατεί να αντιδρά σε ό,τι τον απειλεί. Με άλλα λόγια βρίσκεται στα χέρια μας, όχι μόνο μέσω της ψήφου μας αλλά και μέσω της πολιτικής μας αφύπνισης και δραστηριοποίησης, να στείλουμε τα κακέκτυπα του σενιόρε Μπερλουσκόνι στην αντιπολίτευση….για αρχή…
Γιώργος Χουχούμης
Μέλος Π.Α.Σ.Π , ΠΑ.ΣΟ.Κ
Read More......
Έχοντας διανύσει αρκετό προεκλογικό χρόνο, προξενεί εντύπωση η στρατηγική του κόμματος που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Προκαλώντας το φόβο στους πολίτες για το μέλλον της χώρας, προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους να ανανεώσουν την εμπιστοσύνη τους προς τη ΝΔ, εξαγγέλλοντας αυστηρή λιτότητα για το λαό, ως ένδειξη ειλικρινούς στάσης. Με πρόσχημα την παγκόσμια οικονομική κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, για την οποία δε γίνεται φυσικά λόγος για τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή, και χαρακτηρίζοντάς την λίγο πολύ ως κάτι ξαφνικό, αναπάντεχο, και μη αντιμετωπίσιμο γεγονός, προσπαθούν τεχνηέντως να περάσουν ένα προφίλ ευθύνης και ειλικρίνειας, λέγοντας κατάμουτρα στο λαό ότι αυτός θα πληρώσει τα όποια σπασμένα. Σαν πρώτη εκτίμηση, φαντάζει αληθοφανές ο πρωθυπουργός της χώρας να ζητά, με δραματουργικό και πολύ πειστικό τρόπο θα ‘λεγα, να σφίξουμε λίγο ακόμα το ζωνάρι για να βγούμε σε λίγο καιρό από την κρίση. Ως εδώ όλα καλά, αλλά έχει ενδιαφέρον να αναλύσουμε λίγο το ποιόν της κυβέρνησης Καραμανλή έτσι ώστε να αποφασίσουμε αν όντως ο πρωθυπουργός θα επιβάλλει λιτότητα για λόγους όπως χαρακτηριστικά λέει, «εθνικού συμφέροντος»…
5,5 χρόνια κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, και μπροστά από τα μάτια μου περνάνε πολλές όμορφες εικόνες, ένδειξη της αλήθειας των εκάστοτε εξαγγελιών του Καραμανλή και της αποφασιστικότητας αλλά και της αποτελεσματικότητας της κυβέρνησής του.
Λίγο μετά τη νίκη της ΝΔ το 2004 και η απογραφή είναι ο πρώτος πυλώνας στον οποίο θα βασιστεί η κύρια πολιτική στρατηγική της κυβέρνησης αυτής. Φορτώνοντας στο παρελθόν πλασματικά δημόσια χρέη κι άλλους οικονομικούς δείκτες, διασύρει το κύρος της χώρας μόνο και μόνο για να ξεκινήσει να δικαιολογεί τη θύελλα των αντιλαϊκών μέτρων που θα ακολουθούσαν. Κι αφού πείθει το εκλογικό σώμα αρχίζει η περιδίνηση μας σε μια οικονομική μα πάνω απ ‘όλα κοινωνική και ηθική κατάπτωση με μοναδικό αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό της ελπίδας και της αισιοδοξίας όλων των μικρομεσαίων τάξεων και της νεολαίας για το ίδιο τους το μέλλον. Αυτό , όπως αποδεικνύεται σήμερα, ήταν και ο κυρίαρχος στόχος της πιο ακραίας φιλελεύθερης δεξιάς διακυβέρνησης που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Να κάνει το λαό να απομακρυνθεί από τα τεκταινόμενα της πολιτικής, να απεμπολήσει δικαιώματα, και να γίνει έρμαιο των πελατειακών σχέσεων που προωθούσαν οι έμποροι ελπίδας της κυβέρνησης Καραμανλή.
Ο τρόπος για την απαξίωση της πολιτικής ζωής γνωστός, αλλά δυστυχώς κομμάτι της καθημερινότητας, με συνέπεια τη λήθη. Ζαχόπουλος…ανασφάλιστοι εργάτες Μαγγίνα…Πακιστανοί…Πυρκαγιές…Ζαρντινιέρα…Δολοφονίες…Βατοπέδι…Παυλίδης…Προσπάθεια κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου…Ιδιωτικοποιήσεις…Μείωση μισθών…Αύξηση τιμολογίων…Ξύλο στους αγρότες…Υποκλοπές…Siemens...Ομόλογα…
Κι όμως μέσα σε 5,5 χρόνια συνέβησαν αυτά κι ακόμα περισσότερα που διαφεύγουν από τον καθένα. Το σημαντικό όμως δεν είναι ότι έλαβαν χώρα τα παραπάνω. Το σημαντικό είναι ότι ο λαός γύρισε την πλάτη του σε όλο το πολιτικό σύστημα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Με την προϋπόθεση ότι ο λαός οργανωνόταν σε μια άλλου είδους ηθική και κοινωνική, βαθειά πολιτική, όμως, κατεύθυνση πέραν του γνωστού πολιτικού συστήματος(βλέπε κοινοβουλευτισμός), πραγματικά θα είχε ενδιαφέρον ακόμα κι αν προσωπικά, πιστεύω ότι λύση στο αδιέξοδο που βρισκόμαστε θα δοθεί μέσα από τις δομές του υπάρχοντος πολιτικού μας συστήματος. Οι συνθήκες όμως που ζούμε στις οποίες κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζουν οι εξαιρετικά γρήγοροι ρυθμοί, ο περιορισμένος ελεύθερος χρόνος, και πρώτιστα η εικονική πραγματικότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, έχουν διαμορφώσει την ιδανική ατμόσφαιρα μέσα στην οποία η πολιτικοποίηση και η διεκδίκηση των δικαιωμάτων ασφυκτιούν , και στην οποία ευδοκιμούν οι σχέσεις εξάρτησης από τα βουλευτικά γραφεία, ο ωχαδερφισμός, ο ατομικισμός και η έλλειψη παιδείας. Άρα φαντάζει ουτοπικό το ενδεχόμενο στην σημερινή μας κοινωνία να υπάρξει η ωριμότητα πρώτα και έπειτα η συνειδητοποίηση και ο τρόπος οργάνωσης και διεκδίκησης του λαού να διαμορφώσει ένα άλλο πολιτικό καθεστώς σε διεθνές όμως επίπεδο με κύριο όμως προσανατολισμό τον άνθρωπο και την ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου.
Λαμβάνοντας υπ ‘όψιν λοιπόν τα παραπάνω, γνώμη μου είναι να επαναφέρουμε το λαό στην ενασχόλησή του με την πολιτική σε όλες τις μορφές της. Η δημοκρατία στην οποία φαίνεται πως ζούμε δίνει τη δυνατότητα ,αν υπάρξουν οι συσχετισμοί και η βούληση, να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον στο οποίο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θα έχει την πρώτη προτεραιότητα, η εργασία ως μέσο δημιουργίας και ανάπτυξης θα προσφέρεται στον καθένα όχι ως καταναγκασμός αλλά σε πλαίσια ασφάλειας και σιγουριάς, ως αυτονόητο δικαίωμα, η αξιοκρατία θα υπάρχει ως βασικό θεμέλιο, η διαφορετικότητα θα λογίζεται ως αυτονόητη, η παιδεία, η υγεία, οι μεταφορές ως δωρεάν αγαθά, το περιβάλλον ως κομμάτι της κοινωνίας μας, η κοινωνική δικαιοσύνη ως πρώτιστο μέλημα.
Όλα αυτά ως σύνολο αλλά και ξεχωριστά το καθένα, τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή αποτέλεσαν άγνωστες πτυχές μιας κοινωνίας που ποτέ του δεν οραματίστηκε ο σημερινός πρωθυπουργός. Οι οικονομικές συνθήκες, όντως είναι ζοφερές, η ελπίδα για κάτι καλύτερο όμως σίγουρα δε βρίσκεται στα χέρια ενός πρωθυπουργού, ο οποίος εγκαλώντας τον Γιώργο Παπανδρέου καθημερινά για αοριστίες και έλλειψη σχεδίου, απαντά ως «ξεκάθαρο σχέδιο» την ακραία λιτότητα, «…για να ανέβουμε τον ανοδικό δρόμο μαζί, και μετά να βγούμε σε ένα ξέφωτο…».
Κύριε Καραμανλή το συγκεκριμένο σας σχέδιο που θα μας οδηγήσει στο «ξέφωτο» έχει προ πολλού κριθεί από το σύνολο του ελληνικού λαού, που βαρέθηκε να συζητά μόνο για σκάνδαλα, κουράστηκε να του λέτε για στρατηγούς-ανέμους και ξαφνικές κρίσεις, οργίζεται με το να ζητάτε συνέχεια να πληρώνει τα λάθη που ΕΣΕΙΣ δημιουργείτε, να τρέχει σε βουλευτικά γραφεία για να βρει μια δουλειά χωρίς αντικείμενο, με χαμηλούς μισθούς και μηδενική ασφάλεια, να προσπαθεί ΜΟΝΟΣ του να σώσει τα υπάρχοντά του από τις φυσικές καταστροφές, να του υποτιμάτε τη νοημοσύνη, αλλά πάνω απ ‘όλα να του καταστρέφεται τις ελπίδες και τα οράματα για ένα καλύτερο μέλλον.
Αν νομίζετε ότι θα γίνουμε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, είστε γελασμένος κύριε Καραμανλή…
Δε γνωρίζω αν ο Γιώργος Παπανδρέου και γενικότερα το ΠΑ.ΣΟ.Κ του οποίου και είμαι μέλος, θα καταφέρει να δημιουργήσει το κράτος το οποίο οραματίζομαι και το οποίο περιέγραψα πριν, είμαι όμως σίγουρος ότι με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου θα υπάρξουν οι συνθήκες να απελευθερωθούν όλες εκείνες οι δημιουργικές και προοδευτικές δυνάμεις, ανεξαρτήτως πολιτικοκοινωνικής προέλευσης, και οι οποίες τα τελευταία 15 χρόνια ασφυκτιούσαν κάτω από την κοινωνική παρακμή που ολοένα αυξανόταν. Και θα δώσουν επιτέλους το οξυγόνο εκείνο ώστε η ατμόσφαιρα της ηθικής κατάπτωσης, του κοινωνικού αποκλεισμού, της απολιτικοποίησης και του ωχαδερφισμού να δώσει τη θέση της σε μια ατμόσφαιρα όπου θα ανθεί η ελπίδα, το όραμα, η σιγουριά για το μέλλον σε συνθήκες πολιτικών ζυμώσεων και συνθέσεων όλων των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου.
Είναι η τελευταία και ιστορική ευκαιρία του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκουμε έτσι ώστε να δώσουμε στην ελληνική κοινωνία την ώθηση που χρειάζεται για να ξεφύγει από τα πρόθυρα της οριστικής κοινωνικής και πολιτικής εκτροπής, όπου τα ΜΜΕ θα αποφασίζουν για το μέλλον και ο λαός ως κομπάρσος θα αδυνατεί να αντιδρά σε ό,τι τον απειλεί. Με άλλα λόγια βρίσκεται στα χέρια μας, όχι μόνο μέσω της ψήφου μας αλλά και μέσω της πολιτικής μας αφύπνισης και δραστηριοποίησης, να στείλουμε τα κακέκτυπα του σενιόρε Μπερλουσκόνι στην αντιπολίτευση….για αρχή…
Γιώργος Χουχούμης
Μέλος Π.Α.Σ.Π , ΠΑ.ΣΟ.Κ
